Podczas zbierania wywiadu w kierunku schorzeń jamy brzusznej wymagających leczenia chirurgicznego należy zanalizować przede wszystkim takie dolegliwości jak: ostre, bądź nawracające bóle brzucha (z ewentualną lokalizacją bólu, określeniem okoliczności i pory jego występowania); wymioty (ich związek z przyjmowanym posiłkiem), treść wymiocin (ciemne! zielone! z krwią!); charakter wypróżnień (zaparcie — kiedy był ostatni stolec?, biegunka — obecność śluzu bądź krwi), obecność krwi w nie zmienionym stolcu itp. Zasadniczym warunkiem zmniejszenia lęku dziecka przed badaniem jest spokojne i pogodne nastawienie badającego oraz odwrócenie uwagi dziecka od badanego miejsca, np. przez podanie smoczka niemowlęciu, podanie atrakcyjnej zabawki dziecku przedszkolnemu, czy spokojna partnerska rozmowa o wykonywanych czynnościach i uprzedzenie o czekających je ewentualnych przykrościach u dzieci w wieku szkolnym. Dłonie badającego jamę brzuszną lekarza muszą być cieple (ogrzane), ruchy spokojne i delikatne, paznokcie obcięte. Każde dziecko bada się po uprzednim całkowitym rozebraniu (zwłaszcza niemowlęta).