Leczenie ma przede wszystkim na celu zablokowanie „wyrzutu enzymów do krwi”, z czym wiązany jest min. patomechanizm wstrząsu obserwowanego we wczesnej fazie o.z,t. W celu zmniejszenia produkcji enzymów przez trzustkę należy wyeliminować bodźce stymulujące wydzielanie trzustkowe (opróżnienie żołądka, absolutna godówka, żywienie pozajelitowe), podawać atropinę i inne leki antycholinergiczne. Niedobór wapnia należy wyrównywać pozajelitowo. Celem przeciwdziałania wstrząsowi bólowemu wskazane jest podawanie silnych środków przeciwbólowych, nawet morfiny. Powikłania. Do najgroźniejszych należą zaburzenia krzepnięcia (DIC syndrome). W warunkach eksperymentalnych obserwowano m. in. wystąpienie mnogich mikrozakrzepów płucnych. Znane także są przypadki o.z.t. wikłane zakrzepami (zwłaszcza żylnymi). Obserwowano także występowanie zatorów tłuszczowych. Wystąpienie powikłań nórkowych (mikrozakrzepy) bądź wątrobowych (żółtaczka zastoinowa) obciąża nacznie rokowanie. Po przebyciu o.z.t. obserwowano martwice ogniskowe tkanłd tłuszczowej podskórnej, a także występowanie torbieli rzekomych trzustki. Rokowanie. Poświnkowe zapalenie tr4ustki jest stosunkowo najłagodniejsze. Ostre zapalenie trzustki o innej etioloii, zwłaszcza o ciężkim przebiegu jest groźną chorobą, o wysokim odsetku zgonów.